6. gece

Korkuya yenik düşüp geceyi sabaha yolculamaya karar vermek.

Ve çaresizlik.

Silah sesleri…

Sırttan bele, belden sırta dikleşmeye çalıştıkça daha da yuvarlanan bir yay(!)

Korkuya yenik düşüp… Düşük…

5. gece

Artık yatmadan önce kapıları kilitlemek ve mutfak doğalgazının vanasını kapatmak gibi yetilere sahibim.

Hayat biz ne kadar verirsek almaz. Hayat ne kadar isterse almaz. Hayat alması gerekeni aldığı gibi aynı zamanda verdiğimizi alır. Yani hayata vermek istediklerimiz gider. Vermek istemediğimizi savunsak da. Dolayısı ile hayatın bizimle alıp veremediği yoktur. Çünkü, vermek istediklerimizi alan hayat adil bir şekilde vermesi gerekenleri bize verir. Yani aslında, pek çoklarının savunduğu hayat, hayatı savunmayanlar ve hayatı savunanların toplamından bir dünya kadar fazla. Yapmamız gereken bir çıkarım mı var peki? Benim pek yok, ama pek çoklarının yeterince bu durumdan çıkarı var, ki susmaktalar.

Bir takım şeylerden sonra edindiğimiz iyi/kötü alışkanlıklar

Tanrının kovduğu…

Tanrı…

Gaflet uykusundan uyan ey gönlüm! Uyan, bu kabustan…

Sonsuz, dipsiz, bucaksız bu boşluk…. Her an tüm hücrelerimi yeniden ve yeniden çürüten, yeniden varolan, yeniden çürüten…

An be an benliğimden nefret eden benliğim, bu boşluğu bu hüsranı bu azabı kendine hak gören kendim. Gaflete anlık hapsolup bir ömrü bir boşluğa salan, şuursuzluğum…

Kimdi o, neydi, nerden geldi?! Nedendi?!

Unut(ul)muş kum, sevişirken…

Neyin uğraşıydı içimdeki…
Vazgeçmişken, insanlardan, inançlardan, birden bire var ve yok olanlardan…

Neyin sancısıydı içimdeki,
Yana yana koşturan sevincimi, kursağımdaki umudun katili eden de kimdi?!
Bu kadar çocuk olunabilir miydi, bu kadar kandırılabilir, aldatılabilir… Niye bu kadar saf kaldı benim aşk yanım?(!)

Beni aşkımdan vuranların kadehinde zehir olsun kanım! Çocukça edebileceğim tek lanet budur.
Ne dur bilmez yağmurlar yağacak, ne de güneşin doğmadığı günler olacak…. Sadece kör olacak gözlerim hepsi bu. Dünya gene güzel, dünya gene çiçek… dalgalar vuracak sahillere, sevgililer gülüşüp, eğlenecek… Yarıda kesilecek dudaklar hışırtı sesleriyle,

İlk ve tek şahsa… İtiraf

Bilmedi benim kalbim
Görmedi gözlerim
İşitmedi hiç kulaklarım böylesini….

Ne ruhum böyle özgür kaldı
Ne böyle çağladı nehirlerim sevginin elleri ile….

Bir deniz….. Bir deniz…..
Hiçbir deniz, okyanus olamadı böyle!

Adını ağzıma alıp da ya kötü söylersem diye korkutmadı hiçbir isim dilimi, kurutmadı damağımı söylemek isteyişlerimle….
Hiçbir ten sevdanın elleri ile, karşılıksız lütuf ile okşamadı, sevmedi tenimi!

Sondan Sonra

sağ kulak mememe fısıldanan ayetlerden yola çıkarak… tek olmamak ile tek olmak arasında ince bir ses farkı var iken böğrüme batıp duran dikenlerin ne denli manidar olabileceği apaçık mı bellidir yoksa sorunsuz sorgu döngüsüne gebe midir bilemem. bilseydim değişen ne olurdu gene bilemem.

yersiz de olsa

Şimdi en sevimsiz halim ile, en sevimsiz komedi ile, en sevimsiz sevgilerim ile… Şimdi ben, kendimi otlarından, dikenlerinden ayrıksamaya başlamışken… Hayır bırak! Bırak dursun dikenlerin içerimde, kanamasın kalbim yok yere sonsuza, acısı ile yanayım, yanayım, yanayım durmadan… figanım feryat değil! Hayır, değil vakti şimdi karanlığın. Huşu içerisinde dilim damağım aynı melodiye döner iken, şimdi en sevimsiz dakikaları ezbersiz günlere uyutuyorken gönlüm(?)

gerek-sizlik

Bu kadar yalnız kaldığımı anımsamıyorum… Deniz iyice duruldu, öldü mü kaldı mı onu bile bilmiyorum.

Siz beni, unutacak-

Bana öğretileni yaptım.
Öğrettiklerinizi yaptım.
Şimdi yok. Dün olmadı.
Yarın,… elbette olmayacak!
Artık dünleri ters çevirerek giyiyorum.
Şimdiler her zaman yatağımın üzerinde, öylece dağınık.
Yarınları nedense kirlenmiş külotlarımmışcasına düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi.
Kendimi hangi kenarda yahut hangi köşede unuttuğumu hatırlamıyorum.
Unutmuş muydum? Bilmiyorum.
Öğrettiklerinizi yaptım.
Bana öğretileni yaptım.
Ve yemin ederim ki hiç kimseye öğretmeyeceğim!
Bana öğrettiklerinizi başka kimseye öğretmeyeceğim.
Ve sizlerden hiç kimseye bahsetmeyeceğim.
Siz beni unutacaksınız.
Dün beni unutacak.
Şimdi beni unutacak.
Yarın, ben olmayacağım.

dans’Son!

Koğuş! Uyan!
.
..
……Hazır Ol!
..
.